គ្រប់គ្រងស្តុកហាងសម្លៀកបំពាក់ច្រើនទំហំ ច្រើនពណ៌

ហាងសម្លៀកបំពាក់គ្រប់ហាងធ្លាប់ជួបរឿងនេះ៖ អតិថិជនសួរថា "អាវសឺមីសម៉ូដនោះ នៅមានទំហំ L ទេ?" សៀវភៅកត់ថានៅសល់ ៣ ប៉ុន្តែអ្នករុករកគ្រប់ធ្នើ និងបាវក្រោមតុ ក៏រកមិនឃើញមួយសោះ។ ឬផ្ទុយមកវិញ — សៀវភៅថាអស់ ប៉ុន្តែដល់ចុងរដូវរៀបចំស្តុក ស្រាប់តែឃើញមួយកញ្ចប់ទំហំ M ដែលគ្មាននរណាប៉ះសោះ។ ការលក់សម្លៀកបំពាក់ពិបាកគ្រប់គ្រងស្តុកជាងលក់គ្រឿងទេសច្រើន ព្រោះ ម៉ូដមួយមិនមែនជាទំនិញមួយទេ តែជាទំនិញខុសៗគ្នារាប់សិប។

អត្ថបទនេះណែនាំរបៀបគ្រប់គ្រងស្តុកហាងសម្លៀកបំពាក់ដែលមានច្រើនទំហំ ច្រើនពណ៌ ដើម្បីឲ្យលេខក្នុងសៀវភៅ (ឬក្នុងកម្មវិធី) ត្រូវនឹងទំនិញនៅលើធ្នើ ហើយដឹងមុនថាទំនិញណាលក់ដាច់ ទំនិញណាកំពុងជាប់ដើមទុន។

ហេតុអ្វីសៀវភៅ និង Excel ច្របូកច្របល់ពេលមានច្រើនទំហំ ច្រើនពណ៌?

យកអាវយឺតមួយម៉ូដដែលមាន ៣ ពណ៌ (ខ្មៅ ស ប្រផេះ) និង ៥ ទំហំ (S, M, L, XL, XXL)។ សម្រាប់អតិថិជន នោះគឺ "អាវមួយម៉ូដ"។ សម្រាប់ស្តុក នោះគឺ ៣ × ៥ = ១៥ ទំនិញដាច់ដោយឡែកពីគ្នា ដែលនីមួយៗមានចំនួនផ្ទាល់ខ្លួន។ ហាងដែលមាន ៤០ ម៉ូដបែបនេះ ត្រូវតាមដាន ស្តុក ៦០០ បន្ទាត់ រួចទៅហើយ។

ការកត់ក្នុងសៀវភៅ ឬ Excel ច្រើនតែខុសនៅចំណុចទាំងនេះ៖

• កត់សរុបចូលគ្នា។ សៀវភៅកត់ "អាវយឺតធម្មតា៖ ៤៥ ឈុត" ដោយមិនបំបែកពណ៌ ទំហំ។ ពេលអតិថិជនសួររកពណ៌ប្រផេះទំហំ XL សៀវភៅឆ្លើយមិនបាន។
• ភ្លេចដក។ ម៉ោងភ្ញៀវច្រើននៅកន្លែងគិតលុយ ការបញ្ជាទិញតាម Facebook ពេលយប់ — លក់ម្តងៗ ត្រូវបើកសៀវភៅដកដោយដៃ។ ភ្លេចតែពីរបីដង លេខក៏ខុស។
• ដូរទំហំមិនកត់។ អតិថិជនដូរអាវ M យក L៖ ស្តុកត្រូវបូក M មួយ ហើយដក L មួយ។ ហាងភាគច្រើនដែលកត់សៀវភៅរំលងជំហាននេះ។
• ម្នាក់កត់ម្យ៉ាង។ "ប្រផេះ" "ពណ៌ផេះ" "grey" ជាពណ៌តែមួយ តែក្លាយជាបីបន្ទាត់ខុសគ្នា។

លទ្ធផលគឺ ក្រោយពីរបីខែ គ្មាននរណាជឿលេខក្នុងសៀវភៅទៀតទេ ហើយវិធីតែមួយគត់ដើម្បីដឹងថានៅមានទំនិញឬអត់ គឺទៅរុករកនៅលើធ្នើ។

ជំហានទី ១៖ ពណ៌ + ទំហំនីមួយៗ មាន SKU ផ្ទាល់ខ្លួន

SKU (លេខកូដទំនិញ) គឺជាកូដខ្លី មិនស្ទួន សម្រាប់ ជម្រើសនីមួយៗ — មានន័យថាបន្សំនីមួយៗនៃម៉ូដ + ពណ៌ + ទំហំ។ ច្បាប់សាមញ្ញមួយ ងាយអាន៖

[កូដម៉ូដ]-[ពណ៌]-[ទំហំ]

គោលការណ៍ពីរបីយ៉ាង ដើម្បីកុំឲ្យកូដច្របូកច្របល់នៅពេលក្រោយ៖

• កំណត់កូដពណ៌ឲ្យនៅថេរ ហើយសរសេរជាតារាងរួមមួយ (BLK, WHT, GRY, DBL…) ហើយហាងទាំងមូលប្រើតារាងនោះតែមួយ។
• កុំប្រើអក្សរខ្មែរ ឬអក្សរមានសញ្ញា ក្នុង SKU — ងាយវាយខុស ហើយពិបាកបោះពុម្ពលើស្លាកបាកូដ។
• កុំយកកូដរបស់ម៉ូដដែលឈប់លក់ ទៅប្រើសម្រាប់ម៉ូដថ្មី។
• បើទំនិញនាំចូលមានបាកូដរបស់រោងចក្រស្រាប់ នៅតែកំណត់ SKU តាមច្បាប់របស់ហាង ហើយរក្សាទុកបាកូដជាមួយ — ស្កេននៅកន្លែងគិតលុយនៅតែលឿន ហើយ SKU ជួយឲ្យអ្នកមើលដឹងភ្លាមថាជាទំនិញអ្វី។

ជំហានទី ២៖ នាំចូលតាមសមាមាត្រទំហំ មិនមែនចែកស្មើគ្នា

ហាងជាច្រើននាំចូលទំហំនីមួយៗចំនួនស្មើគ្នា រួចដល់ចុងរដូវ នៅសល់ទំហំ S និង XXL ជាគំនរ។ តាមពិត ហាងនីមួយៗមាន សមាមាត្រទំហំដែលលក់ចេញ ប្រហាក់ប្រហែលគ្នាជារៀងរាល់ខែ។ ឧទាហរណ៍ ហាងសម្លៀកបំពាក់នារីមួយនៅភ្នំពេញ ពិនិត្យការលក់ ៣ ខែ ហើយឃើញថាសមាមាត្រ S : M : L : XL ប្រហែល ១ : ៣ : ៤ : ២។

ពេលនាំចូលម៉ូដថ្មី ៣០ ឈុត ចែកតាមសមាមាត្រនោះ៖

សមាមាត្រនេះយកពី ទិន្នន័យលក់ពិតតាមជម្រើសនីមួយៗ មិនមែនតាមអារម្មណ៍ទេ — នេះហើយជាមូលហេតុដែលជំហានទី ១ (SKU ដាច់ដោយឡែកសម្រាប់ទំហំនីមួយៗ) សំខាន់៖ បើមិនបំបែក អ្នកនឹងមិនដែលដឹងថាទំហំណាលក់ដាច់ទេ។

ជំហានទី ៣៖ រាប់ស្តុកជាប្រចាំ — ម្តងមួយផ្នែក មិនបាច់ចាំដល់ចុងឆ្នាំ

រាប់ស្តុកទាំងហាងក្នុងពេលតែមួយហត់ណាស់ ដូច្នេះតែងតែត្រូវពន្យារពេល។ វិធីដែលងាយរក្សាជាងគឺ រាប់វិលជុំ៖

• រៀងរាល់សប្តាហ៍ រាប់ ១–២ ក្រុមទំនិញ (សប្តាហ៍នេះអាវយឺត សប្តាហ៍ក្រោយខោខូវប៊យ…)។
• រាប់នៅម៉ោងភ្ញៀវតិច រាប់តាម SKU នីមួយៗ ហើយកត់ចំនួនជាក់ស្តែង។
• ប្រៀបធៀបជាមួយប្រព័ន្ធ។ ឧទាហរណ៍ ប្រព័ន្ធបង្ហាញថា AT01-BLK-M នៅសល់ ១២ រាប់ជាក់ស្តែងបាន ១០ → ខ្វះ ២ ឈុត។
• កត់មូលហេតុ សម្រាប់ភាពខុសគ្នានីមួយៗ៖ ទំនិញខូច កខ្វក់ពេលសាកពាក់ រាប់ខុសពេលទទួលទំនិញ ឬមិនដឹងមូលហេតុ។

ខុសពីរបីឈុតម្តងម្កាលជារឿងធម្មតា។ ប៉ុន្តែបើរាប់ម្តងណាក៏ខ្វះ ហើយខ្វះច្រើនលើទំនិញថ្លៃ ឬនៅវេនណាមួយជាក់លាក់ នោះជាសញ្ញានៃការបាត់បង់ — មើលបន្ថែម ការពារលុយបាត់នៅកន្លែងគិតលុយ៖ បិទវេន និងសិទ្ធិបុគ្គលិក ដើម្បីរឹតបន្តឹងដំណើរការវេនលក់។

ជំហានទី ៤៖ រកឲ្យឃើញទំនិញស្តុកយូរ និងទំហំសល់រាយ

សម្លៀកបំពាក់មានរដូវ និងម៉ូដ។ អាវមួយដែលដាក់លើធ្នើ ៣ ខែ មិនត្រឹមតែយកកន្លែងទេ តែថែម ជាប់ដើមទុន ទៀតផង។ ឧទាហរណ៍ អាវក្រៅ ២៥ ឈុត ថ្លៃដើម ៦ ដុល្លារ នៅស្ងៀម ៩០ ថ្ងៃ គឺ ២៥ × ៦ = ១៥០ ដុល្លារ ជាដើមទុនដែលមិនវិលជុំ — គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នាំចូលម៉ូដថ្មីដែលកំពុងលក់ដាច់។

រៀងរាល់ខែ គួរមើលបញ្ជីពីរ៖

1. ទំនិញស្តុកយូរ — ម៉ូដដែលនាំចូលយូរហើយ តែលក់បានតិចណាស់។ សូចនាករងាយប្រើគឺអត្រាលក់អស់៖ នាំចូល ៣០ ក្រោយ ៤ សប្តាហ៍លក់បាន ១៨ → ១៨ / ៣០ = ៦០%។ ម៉ូដណាដែលក្រោយ ៤–៦ សប្តាហ៍ លក់បានក្រោមប្រហែល ៣០% គួរពិចារណាបញ្ចុះតម្លៃឲ្យឆាប់ ជំនួសឲ្យការរង់ចាំដល់ចុងរដូវ។
2. ទំហំសល់រាយ — ម៉ូដដែលនៅសល់តែ ១–២ ទំហំខាងចុង (S, XXL)។ អតិថិជនដែលរកម៉ូដនោះ ច្រើនតែមិនត្រូវទំហំដែលនៅសល់ ដូច្នេះប្រមូលវាដាក់ធ្នើមួយ ឬបង្ហោះមួយ "ទំហំសល់ បញ្ចុះតម្លៃ"។

បញ្ចុះតម្លៃឲ្យឆាប់ ច្រើនតែនៅតែមានចំណេញ៖ អាវថ្លៃដើម ៦ ដុល្លារ លក់ ១៥ ដុល្លារ បញ្ចុះ ៣០% នៅ ១០.៥០ ដុល្លារ នៅតែចំណេញ ៤.៥០ ដុល្លារក្នុងមួយឈុត — ល្អជាងរង់ចាំដល់ចុងឆ្នាំ ហើយលក់ក្រោមថ្លៃដើមឆ្ងាយណាស់។

ផ្ទុយមកវិញ ម៉ូដលក់ដាច់ក៏ត្រូវតាមដានដែរ៖ កំណត់ កម្រិតអប្បបរមា ខ្លួនឯងសម្រាប់ទំហំលក់ច្រើននីមួយៗ (ឧ. ទំហំ M នៅសល់ក្រោម ៣ គឺនាំចូលបន្ថែម) ដើម្បីកុំបាត់អតិថិជនដោយសារអស់ទំហំដែលពេញនិយមបំផុត។

ជំហានទី ៥៖ ការដូរទំហំ ត្រូវឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធ

ការដូរទំហំកើតឡើងរាល់ថ្ងៃនៅហាងសម្លៀកបំពាក់ ហើយក៏ជាកន្លែងដែលលេខស្តុកខុសញឹកញាប់បំផុត។ ច្បាប់សាមញ្ញ៖ ការដូរម្តងៗ គឺការសងត្រឡប់មួយ + ការលក់ថ្មីមួយ។

• អតិថិជនសងអាវ M មកវិញ → កត់ការដូរត្រឡប់ អាវ M ត្រូវបូកចូលស្តុកវិញ។
• អតិថិជនយកអាវ L → កត់ការលក់អាវ L ស្តុកដក L មួយ។
• បើដូរទៅម៉ូដផ្សេងដែលតម្លៃខុសគ្នា ប្រាក់លើសខ្វះត្រូវទារបន្ថែម ឬសងត្រឡប់ឲ្យច្បាស់ ដើម្បីឲ្យត្រូវនឹងលុយក្នុងថតលុយពេលបិទវេន។

ពិនិត្យទំនិញដែលសងមកវិញ មុនដាក់ចូលស្តុក៖ នៅមានស្លាក មិនកខ្វក់ មិនខូច។ ទំនិញខូចមិនត្រូវដាក់លើធ្នើវិញទេ តែកត់ដាច់ដោយឡែកថាជាទំនិញខូច ពេលរាប់ស្តុក។

គ្រប់គ្រងស្តុកសម្លៀកបំពាក់ក្នុង LeangPos

ក្នុង LeangPos ផលិតផលនីមួយៗមាន ជម្រើស ច្រើន (ឧ. "ខ្មៅ / M") ហើយជម្រើសនីមួយៗមាន SKU បាកូដ ថ្លៃដើម តម្លៃលក់ និងស្តុកផ្ទាល់ខ្លួន — ត្រូវនឹងគំរូម៉ូដ + ពណ៌ + ទំហំខាងលើ។ នៅកន្លែងគិតលុយ បុគ្គលិកវាយ SKU ឬស្កេនបាកូដ ក៏ចេញជម្រើសត្រឹមត្រូវ ហើយការលក់ម្តងៗ រួមទាំងការបញ្ជាទិញពីគេហទំព័ររបស់ហាង ដកស្តុករបស់សាខានោះដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ មើល គ្រប់គ្រងផលិតផល។

ពេលរាប់ស្តុក ទំព័រ មើលស្តុក និងកែសម្រួល អនុញ្ញាតឲ្យបញ្ចូលចំនួនដែលរាប់បានជាក់ស្តែង ព្រមទាំងមូលហេតុ ប្រព័ន្ធគណនាភាពខុសគ្នាដោយខ្លួនឯង ហើយរក្សាទុកក្នុងប្រវត្តិស្តុករបស់ SKU នីមួយៗ។ ការដូរទំហំធ្វើតាម បោះបង់ការបញ្ជាទិញ និងដូរត្រឡប់ទំនិញ រួចលក់ទំនិញថ្មី ដូច្នេះទាំងស្តុក និងលុយក្នុងវេនត្រូវគ្នា។ ទំព័រទិដ្ឋភាពទូទៅមានបញ្ជី ផលិតផលជិតអស់ស្តុក ស្រាប់ ដើម្បីឲ្យអ្នកដឹងថាត្រូវនាំចូលទំហំណាបន្ថែម។

សរុបមក

• បន្សំ ម៉ូដ + ពណ៌ + ទំហំនីមួយៗ គឺជា SKU មួយ កំណត់តាមច្បាប់ថេរតែមួយសម្រាប់ហាងទាំងមូល។
• នាំចូលតាម សមាមាត្រទំហំដែលលក់ពិត មិនមែនចែកស្មើគ្នា។
• រាប់ស្តុកវិលជុំ មួយក្រុមទំនិញក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយកត់មូលហេតុគ្រប់ភាពខុសគ្នា។
• រៀងរាល់ខែ មើល ទំនិញស្តុកយូរ និងទំហំសល់រាយ ដើម្បីបញ្ចុះតម្លៃឲ្យឆាប់ ហើយកំណត់កម្រិតអប្បបរមាសម្រាប់ទំហំលក់ដាច់។
• ដូរទំហំ = សងត្រឡប់ + លក់ថ្មី ត្រូវឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធជានិច្ច។

បើចង់តាមដានស្តុកតាមទំហំ តាមពណ៌នីមួយៗ ដោយមិនបាច់កត់សៀវភៅ អ្នកអាច សាកល្បង LeangPos ឥតគិតថ្លៃ។